Mity o makijażu po pięćdziesiątce, które czas porzucić

Skąd wzięły się zasady makijażu po pięćdziesiątce

Zasady dotyczące tego, jak powinna się malować kobieta po pięćdziesiątce, są przekazywane z taką oczywistością, że mało kto je kwestionuje. Mniej krycia, brak połysku, stonowane oczy, dyskretne usta – znasz tę listę i być może sama się nią kierujesz. Warto jednak zapytać, skąd te zalecenia się wzięły i czy nadal są aktualne.

Większość z nich ma swoje źródło w czasach, gdy kosmetyki kolorowe wyglądały inaczej niż dziś. Podkłady miały gęstsze, często woskowe konsystencje, które osadzały się w drobnych zmarszczkach i je podkreślały. Pudry nakładano warstwą, która raczej zakrywała skórę, niż ją wyrównywała. Rozświetlacze zawierały grubo mielone drobinki, które odbijały światło w ostrych punktach zamiast miękkiej poświaty. Szminki miały suchy matowy finisz i bez konturówki chętnie rozmazywały się w zmarszczkach wokół ust. W takiej sytuacji rada „lepiej mniej” miała sens – nie chodziło o estetyczne dogmaty, ale o praktyczną reakcję na ówczesne formuły.

Dlaczego więc trzymają się również dziś? Rady dotyczące makijażu są przekazywane między pokoleniami i kobiety dzielą się nimi nawzajem u kosmetyczki lub w rodzinie. Raz sprawdzony sposób działa jak zabezpieczenie: jeśli coś kiedyś ci nie służyło, nie masz powodu próbować tego ponownie. A ponieważ konsystencje zmieniały się stopniowo i bez większego rozgłosu, na półce nie zauważysz tego na pierwszy rzut oka – opakowanie wygląda podobnie, nazwa kategorii pozostała taka sama, tylko skład wewnątrz jest inny.

W ciągu ostatnich około dwudziestu lat w kosmetykach kolorowych zmieniło się wiele. Powszechnie dostępne są nawilżające podkłady o płynnej konsystencji, kremy tonujące, które tylko delikatnie wyrównują skórę, kremowe róże czy rozświetlacze o satynowym, a nie wyraźnie błyszczącym wykończeniu. Pigmenty są mielone drobniej, więc mniej osadzają się w reliefie skóry, a bazy pod makijaż potrafią wygładzić powierzchnię jeszcze przed nałożeniem podkładu. Stwierdzenie, które miało sens w przypadku pudru z lat dziewięćdziesiątych, nie musi być prawdziwe dla produktu, który dziś trzymasz w ręce.

W kolejnych częściach artykułu przejdziemy przez sześć stwierdzeń, które najczęściej słyszysz o makijażu po pięćdziesiątce:

• dojrzała skóra potrzebuje jak największego krycia;
• po pięćdziesiątce lepiej całkowicie zrezygnować z makijażu;
• połysk ani rozświetlenie nie pasują do dojrzałej skóry;
• róż wygląda sztucznie na starszej twarzy;
• intensywna szminka jest nieodpowiednia po pięćdziesiątce;
• oczy powinny być malowane tylko dyskretnie, albo lepiej wcale.

Przy każdym z nich powiemy, skąd pochodzi i co działa na dojrzałej skórze dziś – nie jako uniwersalny przepis, ale jako wskazówka, którą dostosujesz do swoich cech i gustu. Wiele z tych zasad ma racjonalne jądro, tylko odnosi się do innego produktu niż ten, który dziś kupisz.

Jeszcze jedno wyjaśnienie, abyś wiedziała, czego się spodziewać. Mówimy wyłącznie o kosmetykach kolorowych – o konsystencjach, odcieniach i technice aplikacji. Pielęgnację skóry, czyli nawilżanie, oczyszczanie czy sera, zostawiamy na boku; to osobny temat z własnymi zasadami. Dobrze przygotowana skóra niewątpliwie ułatwia makijaż, ale nie odpowie nam na pytanie, czy po pięćdziesiątce możesz nosić intensywną szminkę.

Pierwsze dwa mity: dużo krycia czy jak najmniej makijażu

Dwie najczęstsze rady, które otrzymuje dojrzała skóra, wzajemnie się wykluczają. Według pierwszej należy dokładnie zakryć zmarszczki, więc im bardziej kryjący makijaż, tym lepiej. Według drugiej, po pięćdziesiątce każde mocniejsze krycie jest widoczne na pierwszy rzut oka, dlatego warto nakładać tylko cienką warstwę lub lepiej nic. Oba stwierdzenia mają jedną wspólną cechę: skupiają się na ilości produktu, pomijając to, co naprawdę decyduje o wyglądzie dojrzałej skóry – jaką produkt ma teksturę i gdzie dokładnie go nałożysz.

Mit pierwszy: zmarszczki ukryje tylko w pełni kryjący makijaż

W pełni kryjące formuły zostały stworzone do innego zadania – zakrywania nierówności pigmentacyjnych, blizn lub wyraźnego zaczerwienienia. Zmarszczki jednak nie zakryją, ponieważ zmarszczka to nie odchylenie kolorystyczne, ale relief. Gęsta warstwa osadza się w zagłębieniach, przesuwa się w nich w ciągu dnia i tym samym podkreśla linię. Dojrzała skóra jest ponadto często sucha, więc matowe, długotrwałe podkłady szybciej dzielą się na miejsca z kryciem i bez niego.

Praktyczniej jest zacząć od tekstury. Nawilżające podkłady i kremy tonujące zawierają więcej składników pielęgnacyjnych i mniej pudrowych wypełniaczy, dzięki czemu trzymają się raczej na powierzchni niż w zagłębieniach i pozostają elastyczne. Podobnie działają lekkie kremy BB i CC, które wyrównują ton, ale pozwalają prześwitywać naturalnej skórze. Ich krycie jest zazwyczaj niskie do średniego – i to na dojrzałej skórze zazwyczaj wystarcza, ponieważ samo wyrównanie tonu optycznie wygładza twarz bardziej, niż się oczekuje.

Część pracy, którą staramy się powierzyć kryciu, lepiej wykona baza pod makijaż. Wygładzająca baza wypełnia powierzchniową strukturę porów i drobnych linii, dzięki czemu makijaż na nich nie osiada. Nawilżająca baza przygotowuje suche miejsca, aby produkt nie wchłaniał się nierównomiernie. Bazę warto nakładać celowo tam, gdzie makijaż znika najszybciej, czyli wokół nosa i na brodę, a nie na całą twarz.

Mit drugi: im mniej makijażu, tym bardziej naturalnie

Drugi mit brzmi odwrotnie, ale wyrasta z tego samego uproszczenia. Cienka warstwa na całej twarzy co prawda nigdzie nie obciąża, ale jednocześnie nigdzie nie pomaga. Cień pod oczami, zaczerwienienie przy skrzydełkach nosa czy plamy pigmentacyjne pozostają po niej równie widoczne, a efekt wydaje się raczej niedopracowany niż naturalny. Naturalność nie wynika z tego, że wszędzie zmniejszamy ilość produktu, ale z tego, że nakładamy go tylko tam, gdzie ma coś do poprawienia.

Odpowiada temu celowa praca z korektorem. Wybierz dwa do trzech miejsc, które naprawdę wymagają wyrównania, a resztę twarzy pozostaw jedynie w lekkim kremie tonującym. Pod oczy nadaje się kremowy korektor o płynniejszej konsystencji, nałożony cienką warstwą w wewnętrznym kąciku i w cieniu tuż pod okiem, a nie na całym obszarze aż do kości policzkowej. Na zaczerwienienia i plamy sięgnij po gęstszy korektor, ale nakładaj go punktowo bezpośrednio na plamę i rozetrzyj tylko krawędzie.

Puder: kiedy pomaga, a kiedy szkodzi

Pudrowanie to punkt, w którym oba mity się spotykają. Puder nie jest wrogiem dojrzałej skóry, ma tylko węższe pole działania, niż mu się zazwyczaj przypisuje. Ma sens tam, gdzie skóra się błyszczy i gdzie makijaż się przesuwa – na skrzydełkach nosa, na brodzie i w środku czoła – oraz w naprawdę cienkiej warstwie do utrwalenia korektora pod okiem, aby w ciągu dnia nie zbierał się w zagłębieniach. Delikatny sypki puder lepiej się sprawdzi niż kompaktowy.

Natomiast na policzkach, wokół ust i wszędzie tam, gdzie skóra jest sucha lub delikatnie się łuszczy, puder pogorszy sytuację: wyciągnie suche miejsca na powierzchnię i zmatowi ją tak, że linie staną się bardziej widoczne. Jeśli potrzebujesz zmatowić skórę w ciągu dnia, lepiej jest delikatnie usunąć blask papierowym ręcznikiem niż dodawać kolejną warstwę. To nie ilość decyduje, ale tekstura, umiejscowienie i zdolność do pozostawienia skóry do pracy.

Rozświetlenie bez brokatu, róż bez obaw

Trzeci mit brzmi prosto: dojrzała skóra i jakikolwiek blask się wykluczają. Zalecenie „wszystko matowe” pochodzi z czasów, gdy rozświetlacze miały grubsze perłowe cząsteczki i na skórze zachowywały się bardziej jak małe lusterko niż jak światło. Dzisiejsze tekstury są inne, a różnica między brokatem a satynowym rozświetleniem jest zasadnicza.

Brokaty czy satynowy blask

Grube brokaty tworzą pojedyncze widoczne cząsteczki. Światło odbija się od nich punktowo, więc oko dostrzega każdą nierówność, w którą cząsteczka wpada – drobne linie i rozszerzone pory wysuwają się na pierwszy plan. Satynowe rozświetlenie działa odwrotnie: perłowy składnik jest zmielony tak drobno, że nie można rozróżnić pojedynczych cząsteczek, a wynik to płynne przejście między światłem a cieniem. To właśnie ono nadaje skórze plastyczność, która z wiekiem naturalnie zanika – policzki optycznie się unoszą, a twarz nie wygląda płasko.

Przy wyborze zwracaj uwagę na wykończenie opisane jako satynowe lub rozświetlające, a nie wyraźnie brokatowe czy metaliczne. Kremowe i płynne rozświetlacze dodatkowo stapiają się z makijażem i nie osadzają się w strukturze skóry tak chętnie jak pudrowe warianty.

Miejsca, gdzie rozświetlacz działa

Decyduje umiejscowienie, nie ilość produktu. Na dojrzałej skórze sprawdzają się partie, które naturalnie się uwydatniają i nie mają wyraźnej struktury:

• najwyższy punkt kości policzkowej, bliżej skroni niż środka twarzy,
• wewnętrzny kącik oka dla bardziej otwartego spojrzenia,
• łuk nad górną wargą,
• środek brody, jeśli chcesz optycznie wydłużyć twarz.

Z kolei warto unikać miejsc, gdzie blask podkreśli to, czego nie chcesz podkreślać: obszar bezpośrednio pod oczami z drobnymi liniami, bruzda nosowo-wargowa i jej okolice, czoło z wyraźniejszą mimiką oraz partie z rozszerzonymi porami. Obowiązuje tu prosta zasada – blask przyciąga uwagę, więc nakładaj go tylko tam, gdzie naprawdę chcesz skierować uwagę.

Róż nie jest tylko dla młodych twarzy

Czwarty mit mówi, że róż po pięćdziesiątce wygląda nieodpowiednio. Tymczasem należy do produktów, które na dojrzałej skórze robią wiele w krótkim czasie. Z wiekiem naturalny akcent kolorystyczny na policzkach słabnie, a makijaż go jeszcze ujednolica, więc twarz pozostaje bez kontrastu. Kolor na kościach policzkowych go przywraca – oko odczytuje go jako najwyższy punkt twarzy, a rysy wydają się bardziej uniesione.

Umiejscowienie jest tu również ważniejsze niż odcień. Nałóż róż na szczyt kości policzkowej i delikatnie rozetrzyj go w kierunku skroni, nie w dół do brody.

Kremowy czy pudrowy

Kremowe róże stapiają się z podkładem, nie podkreślają suchych miejsc i nakłada się je palcami lub gąbeczką, więc efekt wygląda bardziej jak kolor od wewnątrz niż jak warstwa na wierzchu. Pudrowe dają większą kontrolę nad intensywnością i dłużej utrzymują się na mieszanej i tłustszej skórze. Trzymaj się przy tym kolejności tekstur: puder na puder, krem na krem – pudrowy róż nałożony bezpośrednio na świeży kremowy makijaż rozciera się nierównomiernie.

Odcień według podtonu skóry

Aby róż wyglądał naturalnie, powinien współgrać z podtonem Twojej skóry. Chłodny podton (żyłki na nadgarstku raczej fioletowo-niebieskie, pasują Ci srebrne ozdoby) dobrze współgra z chłodniejszymi różowymi, malinowymi i śliwkowymi odcieniami. Ciepły podton (żyłki raczej zielonkawe, bliżej Ci do złota) podkreślą brzoskwiniowe, morelowe, koralowe i lekko terakotowe tony. Neutralny podton poradzi sobie z oboma, a sprawdzonym wyborem jest stonowany róż.

O wyniku końcowym decyduje intensywność. Pędzel przed nałożeniem otrzep o grzbiet dłoni, zacznij od mniejszej ilości i ewentualnie dodaj. Przy kremowych teksturach pracuj palcami – ciepło skóry zmiękczy produkt i przejście będzie delikatniejsze.

Wyraziste usta, kształt brwi, definicja rzęs

Ostatnia para mitów dotyczy miejsc, które mają największy wpływ na wyraz twarzy – ust i oczu. Oba stwierdzenia mają podobną strukturę: zauważają rzeczywisty problem i zamiast rozwiązania oferują zakaz.

Piąty mit: intensywna szminka po pięćdziesiątce nie pasuje. Jeśli zapytasz, skąd wzięła się ta zasada, usłyszysz opis konkretnej niedogodności – kolor w ciągu dnia rozlewa się w drobne linie nad górną wargą. To jednak nie jest wina odcienia. Za rozlewanie się odpowiada połączenie miękkiego konturu ust i tekstury, która pozostaje ruchoma.

Kontur ust z wiekiem naturalnie się rozmywa, a drobne pionowe zmarszczki wokół działają jak ścieżki, po których tłustsza szminka się rozlewa. Właśnie tutaj pomaga konturówka: obrysuj nią krawędź ust, a następnie delikatnie rozetrzyj na całej powierzchni. Powstanie matowy podkład, który utrzyma kolor na miejscu. Wybierz konturówkę w odcieniu zbliżonym do naturalnego koloru ust, a nie o kilka tonów ciemniejszym – ostry ciemny kontur wokół jaśniejszego wypełnienia to trend z przeszłości, a nie dzisiejszy makijaż.

Również wykończenie ma znaczenie. Bardzo błyszczące, oleiste tekstury rozlewają się najłatwiej, podczas gdy całkowicie matowe długotrwałe płynne szminki mogą wysuszać i optycznie podkreślać każdą zmarszczkę. Środkowa droga – satynowe lub kremowo matowe wykończenie – utrzymuje kształt, a jednocześnie sprawia, że usta wyglądają na nawilżone. Intensywny kolor więc spokojnie zostaw, tylko nadaj mu granicę.

Szósty mit: oczy po pięćdziesiątce powinny być tylko delikatnie podkreślone. W praktyce jednak na wyraz oczu najbardziej wpływają dwie rzeczy, o których często zapomina się w dążeniu do subtelności – kształt brwi i definicja rzęs.

Brwi z wiekiem zazwyczaj rzedną i tracą intensywność, przez co twarz traci swoją oprawę. W zależności od tego, jak przerzedzenie się objawia, przyda się inne narzędzie:

• Kredka do brwi – cienkim końcem rysujesz pojedyncze włoski, uzupełniając konkretne luki lub brakujący koniec łuku.
• Cień do brwi – nakłada się skośnym pędzelkiem i tworzy miękki cień. Nadaje się, gdy brwi przerzedziły się równomiernie i trzeba zagęścić całą powierzchnię.
• Żel do brwi – przezroczysty lub tonowany, układa kierunek włosków i utrzymuje kształt przez cały dzień. Sam w sobie nie dodaje koloru, ale dobrze zamyka pracę kredki i cienia.

W przypadku odcienia obowiązuje zasada, że zbyt ciemne i ostro zarysowane brwi wyglądają surowo. Lepiej sięgnąć po ton o odcień jaśniejszy niż włosy i budować kolor warstwami. Do siwiejących włosów lepiej pasują chłodniejsze popielate tony niż ciepły brąz z czerwonym podtonem.

W przypadku rzęs ważniejsza jest definicja niż szerokość kreski. Zamiast szerokiej linii prowadzonej po powiece, spróbuj przyłożyć kredkę tuż przy nasadzie rzęs i wypełnić także przerwy między nimi. Rzęsy optycznie się zagęszczą, nie tworząc widocznego paska na powiece – co jest szczególnie przydatne, gdy górna powieka lekko opada i szeroka kreska i tak się schowa.

Tusze do rzęs różnią się w zależności od tego, co mają zrobić. Tusze zwiększające objętość mają gęstszą formułę i pełniejszą szczoteczkę, która otula rzęsę na całej długości. Tusze wydłużające są rzadsze i mają cienką szczoteczkę z krótkimi włoskami, które wydłużają końcówki. Jeśli twoje rzęsy są jednocześnie delikatniejsze i krótsze, warto połączyć oba rodzaje: najpierw warstwa tuszu zwiększającego objętość u nasady, potem wydłużającego na końcówki. Wodoodporne wersje zostaw na okazje, kiedy naprawdę ich potrzebujesz – trudniej się je zmywa, a częste pocieranie okolic oczu nie jest korzystne.

Jak wykonać makijaż po pięćdziesiątce w kilka minut

Wszystkie sześć stwierdzeń, które omówiliśmy, łączy jedna rzecz: powstały w czasach, gdy kosmetyki kolorowe miały inne tekstury niż dziś. Gdy je odrzucisz, pozostanie zaskakująco prosty proces. Codzienny makijaż na dojrzałej skórze nie potrzebuje dziesiątek kroków ani godziny czasu – można go wykonać w pięć do dziesięciu minut, jeśli wiesz, w jakiej kolejności działać.

1. Zacznij od nawilżenia i pozwól mu się wchłonąć. Na nawilżonej skórze makijaż rozprowadza się równomiernie, na suchej osadza się w liniach.
2. Nałóż cienką warstwę nawilżającego podkładu lub kremu tonującego tylko tam, gdzie chcesz wyrównać koloryt – zazwyczaj środek twarzy.
3. Korektorem wracaj tylko do miejsc, które naprawdę Ci przeszkadzają: kąciki nosa, okolice ust, ewentualnie cienie pod oczami. Wklep go palcami lub małą gąbeczką.
4. Róż nałóż na najwyższe punkty policzków i rozetrzyj w kierunku skroni.
5. Brwi popraw kredką lub pudrem tylko w miejscach, gdzie brakuje włosków, a kształt utrwal żelem.
6. Rzęsy podkreśl tuszem od nasady, usta obrysuj konturówką i uzupełnij pomadką z satynowym wykończeniem.

Podstawowe wyposażenie: sześć produktów, które wystarczą

Do codziennego zestawu wystarczy sześć produktów. Nie musi ich być więcej i nie muszą być drogie – decyduje tekstura i odcień, nie liczba słoiczków w szufladzie.

• Nawilżający podkład lub krem tonujący – wyrównuje koloryt i pozwala skórze zachować własną strukturę. Jeszcze lżejszą opcją są kremy BB i CC.
• Korektor – kremowy, raczej rozświetlający niż mocno kryjący, aby nie osadzał się w drobnych liniach.
• Róż – kremowy lepiej wiąże się z suchą skórą, pudrowy dłużej utrzymuje się na tłustszej strefie.
• Kredka lub puder do brwi – kształt brwi utrzymuje twarz w całości i wyraźnie zmienia wyraz.
• Tusz do rzęs – przy nasadzie podkreśla linię rzęs i optycznie otwiera oko; wybór między objętością a wydłużeniem zależy od tego, czego brakuje Twoim rzęsom.
• Pomadka – satynowe wykończenie jest łagodniejsze dla ust niż matowe, które podkreśla suche miejsca.

Wszystko inne to dodatek, który dodasz, gdy będziesz chciała. Baza pod makijaż przydaje się, jeśli makijaż znika do wieczora. Puder ma sens tylko na błyszczące miejsca, rozświetlacz na dni, gdy chcesz bardziej rozjaśnić cerę, a spray utrwalający w gorące dni. Sera do rzęs i brwi to osobna, długoterminowa kwestia – nie należą do porannej rutyny, ale do wieczornej pielęgnacji, i oceniaj je po tygodniach, nie dniach.

Sposób aplikacji jest równie ważny jak produkt

Na dojrzałej skórze narzędzie odgrywa prawie taką samą rolę jak sama tekstura. Palce są dobre do kremowych tekstur – ciepło je rozpuszcza i produkt lepiej łączy się ze skórą. Wilgotna gąbeczka rozprowadza makijaż w cienką warstwę i pochłania nadmiar, dzięki czemu nigdzie się nie gromadzi. Płaski pędzel z gęstym włosiem raczej nakłada warstwę na miejsce, dlatego nadaje się do celowego krycia korektorem.

Puszysty pędzel z miękkim zakończeniem jest do pudru i różu: nabieraj mało, nadmiar strzepnij i buduj kolor warstwami. Pędzle i gąbeczki myj mniej więcej raz w tygodniu – warstwa starego koloru sprawia, że efekt jest nierównomierny i na skórze nie pracuje się czysto.

Gdy będziesz uzupełniać zestaw, przejrzyj w kosmetykach kolorowych na Brasty kategorie podkładów, korektorów i różów, kredek do brwi i tuszy do rzęs, ser do rzęs i brwi oraz zestawów pędzli. Można filtrować według tekstury i odcienia, więc zestaw możesz skompletować stopniowo – nawet po jednym kroku, jak Ci czegoś zabraknie.